Małżeństwa mieszane

rozwód / podział majątku / alimenty / odszkodowanie / radca prawny / adwokat / Jelenia Góra / Legnica

Humor arabski

rozwody alimenty odszkodowania obrońca akt oskarżenia porady dobry prawnik radca prawny adwokat Jelenia Góra

MAŁŻEŃSTWO Z ARABEM

Rozwód

Niestety, podobnie jak w cywilizacji europejskiej, również i w islamie zdarzają się rozwody. Rozwód (talak) z prawnego punktu widzenia jest łatwy – wystarczy, że mężczyzna trzykrotnie wyrazi takie życzenie. Jednak rozwód jest uważany w Koranie za najgorszą z dozwolonych rzeczy. Koran zezwala na rozwód tylko w ostateczności, gdy małżonkowie absolutnie nie potrafią się ze sobą porozumieć i ich wspólne życie jest niemożliwe.

Postępowanie rozwodowe może zostać rozpoczęte zarówno na żądanie męża, jak i żony. Żądanie rozwodu przez żonę nie jest takie łatwe jak w przypadku żądania rozwodu przez męża. Sprawa musi zostać rozpoznana przez sąd, aby tym samym umożliwić kobiecie pełną ochronę jej interesów. Jeżeli istnieje różnica poglądów i nie ma mowy o porozumieniu między małżonkami, wówczas, jeżeli mąż ślubuje wstrzemięźliwość wobec swojej żony, sprawa musi zostać uregulowana w terminie czterech miesięcy.

Jest wiele przepisów dotyczących rozwodu. Mają one między innymi spowodować, aby rozwód nie był sprawą prostą w realizacji i wynikiem nieprzemyślanych decyzji podejmowanych w wyniku złości. Rozwód musi być gruntownie przemyślany. W w tym celu postępowanie rozwodowe rozciąga się w czasie, aby dać zainteresowanym możliwość spokojnego rozważenia decyzji, nim rozwód stanie się nieodwołalną rzeczywistością.

Żona może się rozwieść, jeśli mąż nie utrzymuje jej lub nie dotrzymał warunków kontraktu ślubnego – np. ożenił się ponownie mimo, iż w kontrakcie było zastrzeżenie, że ona ma być jedyną żoną, albo gdy okaże się, że mąż cierpi na chorobę weneryczną, psychiczną, bądź impotencję. Koran zaleca jednak udzielić kobiecie rozwodu także w takiej sytuacji, gdy po prostu ona już nie chce być dłużej z mężem. Mąż nie powinien zatrzymywać żony w małżeństwie wbrew jej woli. Jeśli to mężczyzna decyduje się na rozwód, wypłaca żonie cały posag (czyi mahr). Ma on stanowić dla niej zabezpieczenie finansowe. Jeśli to kobieta decyduje się na rozwód, oddaje mahr opuszczanemu mężowi.

Właściwość prawa

Rozwiązanie małżeństwa podlega wspólnemu prawu ojczystemu małżonków z chwili żądania rozwiązania małżeństwa. W razie braku wspólnego prawa ojczystego małżonków właściwe jest prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają w chwili żądania rozwiązania małżeństwa miejsce zamieszkania, a jeżeli małżonkowie nie mają w chwili żądania rozwiązania małżeństwa wspólnego miejsca zamieszkania – prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mieli ostatnio miejsce wspólnego zwykłego pobytu, jeżeli jedno z nich ma w nim nadal miejsce zwykłego pobytu. W razie braku okoliczności rozstrzygających o właściwości prawa, do rozwiązania małżeństwa stosuje się prawo polskie. Postanowienia poprzedzające stosuje się odpowiednio do separacji. /art. 54 ustawy z dnia 04.02.2011 r. – Prawo prywatne międzynarodowe/

Właściwość sądu polskiego

Sprawy rozpoznawane w procesie należą do sądu polskiego, jeżeli pozwany ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu albo siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej.

Sprawy małżeńskie oraz sprawy dotyczące małżeńskich stosunków majątkowych należą do sądu polskiego także wtedy, gdy: 1)   oboje małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania lub ostatnie miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jedno z nich nadal ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub 2)   małżonek będący powodem ma co najmniej od roku bezpośrednio przed wszczęciem postępowania miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub 3)   małżonek będący powodem jest obywatelem polskim i ma co najmniej od sześciu miesięcy bezpośrednio przed wszczęciem postępowania miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub 4)   oboje małżonkowie są obywatelami polskimi.

Sąd polski jest wyłącznie właściwy, jeżeli oboje małżonkowie są obywatelami polskimi oraz mają miejsce zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

Dziedziczenie

Szczególne nierówności między mężczyzną i kobietą widoczne są w sferze dziedziczenia majątku. Ogólna zasada jest taka, że kobieta dziedziczy połowę tego, co mężczyzna. Powodem tego stanu jest fakt, że to na mężczyźnie ciąży obowiązek utrzymywania rodziny. Natomiast kobieta nie musi nikogo utrzymywać i może swoje pieniądze wydać bądź zainwestować, a byt i mieszkanie ma zagwarantowane przez męża.

Kontakt kobiety z osobami obcymi

Islam – nakłada wiele ograniczeń na kontakty między nie spokrewnionymi ze sobą mężczyznami i kobietami, aby nie stwarzać sytuacji, które mogą ich doprowadzić do występku. Islam potępia np. spotkania sam na sam między obcymi ludźmi odmiennej płci, ponieważ spotkania takie wystawiają ich na bardzo ciężką próbę. Jeżeli kobieta i mężczyzna przebywają razem, to powinni unikać patrzenia na siebie. Jednakże teologowie zalecają by nie traktować tego dosłownie. Np. prawo hidżabu, czyli prawo nakazujące kobiecie zakrywanie ciała i zachowanie skromności nie można utożsamiać z nakazem zupełnej izolacji kobiety i podstawę do odsunięcia jej od wszelkiej pracy zarobkowej, działalności społecznej, kulturalnej i politycznej. Prawo hidżabu wymaga, aby w obecności obcych kobieta zachowywała się skromnie i odsłaniała jedynie twarz i dłonie. Warto przy tym zaznaczyć, że prawo hidżabu nie potępia kobiecej potrzeby podobania się i upiększania, co oznacza, że muzułmanka powinna okazywać swoje wdzięki jedynie swojemu mężowi. Prawo islamskie (szariat) chroni kobietę przed napastowaniem i brakiem szacunku ze strony mężczyzn – poprzez ascetyczne ubranie kobieta nie prowokuje mężczyzn.

Praca zawodowa kobiet

Bardzo ważną kwestią w życiu współczesnej muzułmanki jest aspekt pracy zawodowej. Według Tradycji i Koranu, mężczyzna nie może zabronić córce bądź żonie wykonywania pracy zawodowej, jednak sprawa się dosyć komplikuje, gdy praca wymaga opuszczenia przez kobietę domu, ponieważ może to naruszyć prawa męża wynikające z umowy małżeńskiej. Dlatego też, w opinii wielu islamistów najlepszym rozwiązaniem jest porzucenie pracy zarobkowej i zajęcie się domem. Oczywiście sytuacja ta jest bardzo zróżnicowana, zależna od regionu – podobnie zresztą – jak inne prezentowane aspekty. Jednakże można stwierdzić fakt, że muzułmanki częściej pracują zawodowo w krajach rozwiniętych, zwłaszcza w Europie. Praca podejmowana przez kobietę powinna być, rzecz jasna, zgodna z zasadami moralności muzułmańskiej. I tak np. w świetle prawa islamu, kobiecie nie wolno wykonywać pewnych zawodów, takich jak sędzia muzułmański. Taki stan rzeczy wynika, według teologów z różnic psychicznych. Kobiety są bardziej uczuciowe i podatne na emocje, zwłaszcza w sytuacjach skrajnych, dramatycznych i tragicznych, a sprawy sądowe takich okoliczności głównie dotyczą.

Kobieta jako świadek

Bardzo kontrowersyjną jest sprawa kobiety jako świadka. Zgodnie z wersetem 282 sury drugiej, świadectwo jednego mężczyzny równoważne jest świadectwu dwóch kobiet. Islamiści uzasadniają to predyspozycjami psychicznymi – podobnie jak w przypadku wykonywania zawodu sędziego.